Op zijn 22ste rijdt Djordan Gérard al bijna drie jaar voor Transports Fernand Michel in La Louvière. Deze jonge chauffeur, met aanstekelijke glimlach, belichaamt een nieuwe generatie gepassioneerde truckers voor wie transport niet zomaar een beroep is, maar een echte roeping die in de familie wordt doorgegeven.
“Ik ben beginnen te stappen op een dag dat mijn vader thuiskwam met zijn vrachtwagen”, vertelt Djordan Gérard ontroerd. “Mijn eerste stapjes gingen naar de vrachtwagen, naar mijn vader.” Deze anekdote zegt veel over de aantrekkingskracht die deze mastodonten van de weg op bepaalde families uitoefenen. Bij de familie Gérard is wegtransport een zaak van generaties: zijn vader rijdt al 20 jaar bij Michel en beide grootvaders waren ook chauffeur.
Toch koos Djordan niet meteen voor die weg. Tussen zijn 15de en 18de liep hij stage als dakdekker en daarna werkte hij anderhalf jaar in de bouw. “Maar ik ben opgegroeid met de passie voor de vrachtwagen”, legt hij uit. “Tijdens mijn schoolvakanties bracht ik mijn tijd door met mijn vader in de truck. Zo kon ik van hem genieten. Zeker wanneer we tot in Engeland reden. Dat vond ik fantastisch!”
Bijna 20 jaar oud, en nadat hij op eigen kosten zijn rijbewijs voor zwaar vervoer had gehaald, kroop Djordan achter het stuur. Een teleurstellende eerste ervaring bij een landbouwbedrijf in de regio Doornik duwde hem richting de onderneming van zijn vader. “Mijn vader zei: kom bij Michel. Daar kun je je ontplooien. Daar word je niet als een nummer behandeld.”
Een ‘kerstboom’
Meer dan twee jaar later heeft Djordan totaal geen spijt. Hij straalt achter het stuur van zijn MAN TGX, die hij met passie heeft gepersonaliseerd tot een echte cocon. “Ik heb er al meer dan 3.000 euro uit eigen zak ingestopt”, vertelt hij. “Luxe gordijnen, franjes, zonneklep, gepersonaliseerde stoelhoezen, tapijt, LED-verlichting, licht rondom de cabine… Het is een echte kerstboom! Sommigen begrijpen ons niet. Ze zeggen dat we gek zijn. Maar dat is omdat ze er niet in zitten.”
Die aandacht voor personalisatie en details weerspiegelt zijn motivatie: “‘s Morgens sta ik altijd met plezier op om te gaan werken. Ik word zelfs een half uur vroeger wakker om de cabine met de blaaspistool schoon te blazen.” Want zijn vrachtwagen, dat is zijn huis. Een universum waar schoenen verboden zijn. Enige uitzondering op die strikte regel: zijn grootvader, op diens verjaardag. “Daarna heb ik wel een half uur zitten poetsen”, lacht hij.
Parijs op en neer, elke dag
Na ritten door Frankrijk, Nederland en Luxemburg vroeg Djordan om zich te specialiseren in een traject dat hij bijzonder graag doet: het vervoer van auto-onderdelen tussen Henegouwen en de Parijse regio. “Ik doe dat nu een maand, zonder nog buitenshuis te overnachten”, legt hij uit. “Het is een klant die ik al kende. Het personeel is vriendelijk voor mij, ik ben vriendelijk voor hen.”
Die routine van 700 km per dag bevalt hem uitstekend. “We moeten de wet respecteren, maar als ik 20 uur per dag zou mogen rijden, deed ik het. Ik weet dat niet al mijn collega’s dat zo zien en strikt zijn met de rijtijden. Maar dat is wellicht mijn liefde voor het vak die spreekt…”
Achter het stuur geniet Djordan vooral van de autonomie van het beroep: “Dat je een beetje alleen bent, dat de baas niet constant achter je staat, vind ik heerlijk. En je ziet prachtige trucks, je wisselt lichtsignalen uit, je ontmoet vrienden tijdens de pauzes en maakt leuke kennissen onderweg.”
Het moeilijkste? De files. Drie tot vier uur om door Parijs te raken, dat weegt op het aantal rij-uren en kan leiden tot overtredingen. Maar sinds hij van rit veranderd is, wordt Djordan niet meer geconfronteerd met zware verkeersopstoppingen.
En zijn vriendin, hoe kijkt die naar dit beroep? “Zelfs toen ik de hele week buitenshuis sliep, kon ze daar goed mee om. Ik ben met die ingesteldheid in mijn familie opgegroeid. Mijn moeder zag mijn vader ook niet veel. Voor mij is dat de normaalste zaak van de wereld. Ik heb die vorm van onafhankelijkheid nodig.”
Ondernemersdromen
Op 22 jaar kijkt Djordan al verder vooruit. Zijn ambitie? Op een dag zelfstandige worden. “Ik zit heel goed waar ik nu ben, maar ik geef toe dat ik ooit graag mijn eigen vrachtwagen zou kopen. ‘Op mijn eigen’ beginnen, om te zien of het lukt. En waarom niet beetje bij beetje groeien…” In afwachting volgt hij opleidingen bij EDW Formation.
Hij droomt van een bedrijf op mensenmaat: “Misschien geleidelijk doorgroeien tot tien voertuigen, zelf niet meer rijden, het bedrijf goed leiden en mijn eigen vrachtwagen behouden die ik af en toe uit de garage haal. Zelfs al rijdt hij maar één dag per week, ik zal de voldoening hebben dat het mijn eigen vrachtwagen is.”
“Gaan!”
Omdat hij dikwijls in contact komt met jongeren die zich aangetrokken voelen tot de weg, wil Djordan hen een boodschap meegeven: “Je moet ervoor gaan, niet aarzelen! Als ik zeg dat mijn rijbewijs me 5.500 euro heeft gekost, schrikt dat sommige mensen af. Maar wanneer je elke week buitenshuis slaapt, 230 uur per maand draait en 13 tot 14 nachten in je cabine doorbrengt, verdien je heel goed je brood en is je rijbewijs snel terugverdiend, ook al moet je blijven bijleren. Dus wie het echt wil, moet de stap zetten. Natuurlijk moet je bereid zijn hard te werken. Vrije tijd is belangrijk, maar ik denk dat je zonder hard werken nergens geraakt in het leven.”
