Het is een understatement: de persmededeling van de UPTR waarin het besluit van de Raad van State in haar voordeel wordt bekendgemaakt, heeft veel reacties uitgelokt. Na de Werkgeversfederatie (waarover we in ons hoofdartikel berichtten) zijn nu ook Febetra en Transport en Logistiek Vlaanderen uit de bus gekomen. Om het diplomatiek uit te drukken: de toon is er een van verbazing.
“Deze mededeling mist niet alleen nuance, maar geeft ook een verkeerde voorstelling van de feiten”, zeggen de twee federaties in een bericht aan hun respectieve leden, dat wij hebben kunnen inzien. “Laten we duidelijk zijn: de vertegenwoordiging in de PC 226 is van oudsher in handen van de Werkgeversfederatie, die als enige bevoegd is om overeenkomsten te ondertekenen. Toen de toewijzing van directe zetels aan TLV, Febetra en UPTR onhaalbaar bleek, kozen TLV en Febetra in 2012 voor een constructieve oplossing: dankzij onze zetel in de raad van bestuur van de Werkgeversfederatie zorgen we ervoor dat de stem van de vervoerders wordt gehoord. UPTR daarentegen koos tweemaal voor de juridische weg – in 2011 en in 2016 – zonder enig resultaat. Terwijl zij rechtszaken bleven aanspannen, slaagden TLV en Febetra erin te voorkomen dat de kloof tussen de sector en de realiteit van de PC 226 nog groter werd. Wij hebben aan oplossingen gewerkt, de UPTR bleef aan de zijlijn staan.
De zogenaamde ‘grote verschillen’ waar de UPTR vandaag naar verwijst, dateren allemaal van vóór onze actieve deelname aan de onderhandelingen: de arbeidsduur, anciënniteitsverlof… dat alles werd vóór 2012 beslist. Wat de UPTR gemakshalve vergeet te vermelden, is dat TLV en Febetra sindsdien tastbare resultaten hebben geboekt: jaarlijkse indexering op 1 januari, geharmoniseerde akkoorden over koopkrachtpremies en consumptiecheques, en afwijzing van buitensporige eisen op het vlak van loonsverhogingen, extralegale voordelen en aanvullend pensioen.
Dat de UPTR vandaag durft te suggereren dat TLV en Febetra slechts een ‘symbolische aanwezigheid’ zouden hebben, is niet alleen onjuist, maar ook bijzonder cynisch. Beide organisaties hebben altijd de deur open gelaten voor een gezamenlijke vertegenwoordiging van de werknemers – samen met de UPTR – zodra dat juridisch mogelijk zou zijn. Kortom: terwijl de UPTR vanaf de zijlijn blijft schreeuwen, nemen TLV en Febetra hun verantwoordelijkheid op het terrein. Wij kiezen voor impact, niet voor theater.”
Waarvan akte.
