Marino Deleersnijder (51) uit Wielsbeke is een man van vele wegen – letterlijk en figuurlijk. Tijdens de week is hij beroepschauffeur, maar in het weekend ruilt hij het stuur voor het kassasysteem in de plaatselijke supermarkt. Voor hem is dit de perfecte balans tussen het solitair bestaan van een vrachtwagenchauffeur en het sociale contact met klanten.

“Het was eigenlijk logisch dat ik in de voetsporen van mijn vader zou treden,” begint Marino. “Hij was meestergast in een textielfabriek. Toch voelde ik al snel dat een leven tussen machines en productielijnen niets voor mij was.”

Eerste lichting

Op jonge leeftijd begon hij op woensdag en zaterdag te helpen in een truckwash in de buurt. “Op zondag waste ik dan vrachtwagens voor een transporteur iets verderop. Toen de opleiding tot vrachtwagenchauffeur werd ingericht in het secundair onderwijs – ondertussen meer dan 30 jaar geleden – voelde dit als een godsgeschenk. Ik schreef me meteen in en behoorde dan ook tot de eerste lichting beroepschauffeurs secundair onderwijs aan het VTI in Kortrijk.” Ondertussen is Marino al 32 jaar chauffeur en heeft hij nog geen moment spijt gehad van zijn keuze. “De sector is wel sterk veranderd. Soms kijk ik met heimwee terug naar de beginjaren, toen alles nog wat gemoedelijker was. Maar ik doe mijn job nog altijd met veel plezier en passie.”

In het begin reed Marino nationaal en internationaal voor verschillende bedrijven. “Gemiddeld moest ik toch een tweetal nachten per week uitslapen. De ons omringende buurlanden waren vaste bestemmingen, maar de omstandigheden langs de snelwegen gingen er met de jaren op achteruit: overvolle parkings, stijgende prijzen voor maaltijden, vuil sanitair… Je moet al bijna vanaf halfweg de namiddag beginnen zoeken naar een geschikte rustplaats. Ieder internationale chauffeur zal zich hierin wel herkennen. Er zijn echter weinig alternatieven, tenzij je kiest voor afgesloten en betalende parkings, maar de ARAB-vergoeding dekt die kosten vaak niet.”

Daarom besloot Marino om het internationale werk vaarwel te zeggen en de overstap te maken naar nachtchauffeur waarbij er ’s nachts textielcontainers moesten leeggemaakt worden, een fysiek zware job die hij gedurende dertien jaar uitoefende. “Zes jaar geleden maakte ik de overstap naar mijn huidige werkgever die een verhuur- en merkengarage runt. Eerst werkte ik in de garage als manusje-van-alles. Een afwisselende job, maar ik miste het echte rijden, zeker toen het garagewerk de overhand begon te nemen.”

Van Ford tot… Ford

Zijn werkgever heeft, samen met een zakenpartner, een klein transportbedrijf Gepatra, met drie vrachtwagens. “Toen daar een plaatsje vrijkwam, heb ik meteen de overstap gemaakt. Ik ben daar m’n beide werkgevers nog steeds dankbaar voor. Ik rij nu met een versterkte volumekipper voor een groot schroot en recyclagebedrijf waarmee het een plezier is om mee samen te werken. Afhankelijk van de afstand doe ik twee tot drie ritten per dag met metaalschroot naar andere schroothandelaars of hoogovens in België. Gelukkig kan ik steden als Antwerpen en Brussel vermijden, want de files rond die steden zijn er niet beter op geworden.”

Marino vertrekt meestal rond vier uur ’s morgens thuis en is tegen ten laatste 16 uur terug thuis waarbij hij reeds voorgeladen is voor de dag erop. “Mijn Ford F-Max is ondertussen vijf jaar oud en was een van de eerste op Belgische wegen. Grappig genoeg was de eerste vrachtwagen waarmee ik ooit meereed een Ford Transcontinental. Een wagen die toen ook erg werd gesmaakt door menig chauffeur.”

Hoewel sommige chauffeurs misschien wat minachtig neerkijken op deze wagen, vindt Marino dit totaal onterecht: “Er waren in het begin inderdaad wat kinderziektes wat bij alle merken zo is, maar die zijn ondertussen opgelost. Ik kijk stiekem wel uit naar de F Max Gen 2.0. De wagen krijgt het soms zwaar te verduren bij het laden van ijzer, maar het verbruik is netjes, zeker gezien de maximale belading. Het grootste probleem zijn de banden, door perforatie van ijzerresten. We behoren zonder twijfel tot de beste klanten van de bandencentrales.”

Soms rijdt Marino ook met een koelwagen als het rustig is bij de schroothandelaar. “Even heb ik overwogen om iets anders te doen, maar ik ben gehecht aan het werk, m’n opdrachtgever, de klanten, de routine. Dat brengt rust en vermindert de stress, wat goed is voor de mentale en fysieke gezondheid.”

Vorig jaar nam Marino een belangrijke beslissing. “Door het zittende beroep, ongezonde levensstijl en onregelmatige uren was mijn gewicht zodanig toegenomen dat het risico op hartfalen of andere aandoeningen te groot werd. De fysieke ongemakken namen toe naarmate ik ouder werd. Een fenomeen waarmee veel beroepschauffeurs te kampen hebben. Een medische ingreep was de enige uitweg. Achteraf gezien was dat een wijze beslissing. Ik voel me fitter, heb meer energie, verloor ondertussen 67 kg en kan mijn werk beter aan.”

En een flexijob erbij!

Kathy, de partner van Marino, werkt in de supermarkt en is elk weekend aan het werk. “Daardoor zagen we elkaar soms weinig. Toen ze vroeg of ik geen zin had om een flexi-job te doen in de supermarkt, heb ik niet lang getwijfeld. Ik moet toegeven: ik beleef er ieder weekend de tijd van mijn leven. Veel klanten zie je wekelijks terug en je bouwt een band op. Sommigen komen bijna gewoon langs voor een babbeltje. Ik denk dat ik hiermee een ideale combinatie heb gevonden. Zolang mijn gezondheid het toelaat, wil ik gerust verder werken tot aan mijn pensioen of langer zelfs. Ik heb een job die ik graag doe, een tweede bezigheid die me energie geeft, en een levenspartner die me steunt. Wat wil een mens nog meer?”