OOK DAT NOG…

Deze uitdrukking is meer dan ooit van toepassing op de transportsector anno 2022. Na Covid was het de beurt aan de verstoringen in de bevoorradingsketen, de explosieve
toename van de e-commerce en het nijpend chauffeurstekort. Om het geheel af te ronden gingen de brandstofprijzen dan ook nog eens door het dak. De meest kwetsbare bedrijven (de allerkleinsten zijn ook vaak het minst gestructureerd) zien liquiditeitstekorten en zelfs het faillissement opdoemen. Ze moeten tot het uiterste gaan om het hoofd boven water te houden.

Het is niet meteen de lekkerste cocktail, maar het kan niettemin een zegen zijn: ondernemingen die hun kosten netjes onder controle hebben, zijn stevig gewapend om het hoofd te bieden aan deze crisis. Een onderneming met een eigen wagenpark (en met eigen chauffeurs) is minder blootgesteld aan problemen in vergelijking met ondernemingen die massaal hun toevlucht nemen tot onderaannemers. Ze kunnen er vanzelfsprekend ook voor kiezen om hun onderaannemers uit te persen als een citroen, maar dergelijke praktijken zijn zelden een lang leven beschoren. Dit kan blijkbaar ook aanleiding geven tot zware mistoestanden, zoals de tewerkstelling van minderjarigen bij de levering van e-commerce pakjes (we hebben het hier wel degelijk over België en niet over de favela’s in Brazilië…).

En om de cocktail nog net iets pikanter te maken, staan de transportondernemingen meer en meer onder druk om in een versneld tempo werk te maken van een de naar emissievrije voertuigen. In 2022 moeten alle grote ondernemingen hun strategie bepalen richting decarbonisatie, want anders zullen ze zichzelf buitenspel zetten de komende twee à drie jaar. Maar wat met de kmo’s? Zij hebben noch de financiële middelen, noch de tijd (meestal) om een dergelijke strategie te ontvouwen. Kmo’s zijn nochtans onmisbare schakels voor een vlotte werking van de bevoorradingsketen. Wie gaat hen aan boord houden?

Claude Yvens,
Hoofdredacteur.